Pingpongen met parkinson... Hoe Wim (66) zijn lotgenoten laat sporten: “Niet alle medicijnen zitten in een potje”

Bewegen als medicijn: Wim (66) brengt parkinsongemeenschap samen rond de tafeltennistafel

Wanneer Wim De Brauwere de feestzaal 't Kranske in Mechelen binnenstapt, klinkt er meteen een golf van begroetingen op. "Dag Wim!" "Hey Wim!" Het is een tafereel dat zich wekelijks herhaalt, en het zegt alles over de bijzondere plek die deze 66-jarige Mechelaar heeft veroverd in het hart van zijn gemeenschap. Want Wim leeft zelf met de ziekte van Parkinson, en net dat gegeven heeft hem omgevormd tot een onmisbare steunpilaar voor tientallen lotgenoten in de regio. Zijn inzet bleef niet onopgemerkt: recent werd hij genomineerd als Belgische BeHero, een erkenning die wordt uitgereikt door het Prins Filipfonds, beheerd door de Koning Boudewijnstichting, en het Koninklijk Paleis. De motivatie van de jury was veelzeggend: "Jij leidt terwijl je lijdt en wijst iedereen de weg. Je bent een voorbeeld voor iedereen."

Van verpletterende diagnose naar vastberaden actie

Het verhaal van Wim begint in september 2018, wanneer hij op 58-jarige leeftijd te horen krijgt dat hij parkinson heeft. De weg naar die diagnose was er een van groeiende ongerustheid. Die zomer had hij gemerkt dat zijn benen ongewoon bewogen, en zijn huisarts stuurde hem door voor verder onderzoek. Na een reeks testen, waaronder een DaT-scan, leek er aanvankelijk nog enige hoop te bestaan. De behandelend arts gaf aan dat het waarschijnlijk geen parkinson zou zijn, maar het verdict dat uiteindelijk viel, was meedogenloos.

De impact van die mededeling was voor Wim en zijn vrouw bijzonder hard. Het koppel had immers jarenlang uit eerste hand gezien wat de ziekte met mensen kan doen. Zeven jaar lang hadden ze samen gezorgd voor de ouders van zijn echtgenote, die allebei met parkinson leefden. Ze hadden de volledige ziektegeschiedenis van nabij meegemaakt: het verlies van spraak en eetcapaciteit, de incontinentie, de aftakeling tot een toestand waarbij opstaan uit bed niet meer mogelijk was. "Onze hele wereld stortte in", vertelt Wim nuchter, maar met een zweem van verdriet in zijn stem. Het is een bekentenis die duidelijk maakt hoe zwaar die eerste periode woog, en hoe groot de mentale kracht moet zijn geweest om daarna toch de weg omhoog te vinden.

Wim stond op dat moment nog voor de klas als leerkracht, maar zette na zijn diagnose een punt achter zijn loopbaan. Een week lang overheerste het verdriet, maar daarna koos hij bewust voor een andere houding. Hij en zijn vrouw begonnen zich grondig te verdiepen in de ziekte, lazen alles wat ze konden vinden en zochten actief contact met de parkinsongemeenschap. Die nieuwsgierigheid en strijdvaardigheid zouden al snel de basis vormen voor iets veel groters.

ParkiPong en Parkischermen: aangepast sporten doet zijn intrede in Mechelen

Ondertussen zijn de wekelijkse sessies ParkiPong in 't Kranske een vaste waarde geworden in het sociale leven van vele Mechelaarse parkinsonpatiënten. ParkiPong is een aangepaste vorm van tafeltennis, specifiek ontwikkeld voor mensen met de ziekte van Parkinson. Bovendien bracht Wim ook Parkischermen naar Mechelen, een andere bewegingsvorm die perfect aansluit bij de noden van zijn doelgroep. Beide sporten zijn niet alleen fysiek uitdagend, ze creëren ook een gemeenschapsgevoel dat moeilijk te overschatten valt.

"Bewegen is bij onze ziekte enorm belangrijk", benadrukt Wim. "Maar mijn lotgenoten kunnen hier nog een enorm voordeel meepikken." Hij doelt daarmee op meer dan alleen de lichamelijke voordelen. Sporten met leeftijds- en lotgenoten doorbreekt het sociaal isolement dat parkinsonpatiënten vaak ervaren. Het geeft structuur aan de week, creëert een veilige omgeving om te bewegen zonder schaamte of angst voor vallen, en biedt een plek waar mensen elkaar begrijpen zonder uitleg. "Niet alle medicijnen zitten in een potje", zegt Wim met een glimlach die zijn overtuiging kracht bijzet. Die uitspraak vat zijn hele filosofie samen: beweging, verbinding en gemeenschap zijn voor hem net zo therapeutisch als welke pil dan ook.

Opvallend is ook hoe Wim zijn rol invult. Hij is geen begeleider die van bovenaf instrueert, maar een lotgenoot die zelf meedoet en zelf weet hoe het voelt. Die gelijkwaardigheid maakt hem geloofwaardig en toegankelijk, en verklaart meteen waarom zijn naam in de zaal zo hartelijk wordt begroet.

Een blik vooruit: groei en inspiratie voor de hele regio

De BeHero-nominatie is voor Wim geen eindpunt, maar eerder een bevestiging dat hij op de goede weg zit. Tegelijk hoopt hij dat zijn verhaal anderen inspireert, zowel mensen met parkinson als mantelzorgers en lokale organisaties die de drempel naar aangepast sporten willen verlagen. Mechelen heeft met zijn initiatief al een voortrekkersrol opgenomen, en de bedoeling is om die lijn verder te trekken. Meer deelnemers, meer disciplines en een nog sterkere verankering in het lokale sportlandschap, dat zijn de ambities die Wim koestert.

Voor de Mechelaars die zelf of via een familielid met parkinson te maken hebben, is de boodschap duidelijk: de drempel om aan te sluiten is laag en de meerwaarde is groot. Wim De Brauwere heeft bewezen dat een diagnose geen eindpunt is, maar soms het begin van iets wat veel mensen raakt en beweegt, letterlijk en figuurlijk.