Jeroen (49) uit Muizen maakt schilderijen van scheuren in het asfalt: “Ik hoef niks te verzinnen, de straat heeft het al getekend”

Wie denkt dat de straat niets te vertellen heeft, is nog nooit naast Jeroen Poot komen wandelen.

De 49-jarige Muizenaar ziet wat de meeste mensen gewoon niet opmerken: gezichten, dieren en figuren die verborgen zitten in de toevallige patronen van scheuren in het asfalt en vlekken in het beton. Hij fotografeert die raadselachtige vormen, keert ermee naar huis en vertaalt ze in kleurrijke acrylschilderijen op doek. Op zondag 30 augustus stelt hij zijn werk voor allereerst tentoon voor het grote publiek, tijdens de Wayenborg Kunst Expo in de Wayenborgstraat 26 in Mechelen.

Van IT-manager naar schilder: een late roeping

Jeroen Poot bouwde zijn loopbaan op in de technologiesector. Als voormalig bedrijfsleider van het IT-consultancybedrijf Canguru, intussen actief bij TheValueChain, had hij jarenlang weinig tijd om stil te staan bij zoiets als kunst maken. Toch zat er al langer een fascinatie voor de beeldende kunst diep vanbinnen. Jeroen is namelijk een overtuigd fan van de CoBrA-beweging, die internationale kunststroming die spontaniteit en intuïtie boven alles stelde. Namen als Karel Appel en Asger Jorn spreken tot zijn verbeelding.

De eigenlijke aanleiding voor zijn schilderdebuut was echter heel alledaags. Zijn twee dochters studeren en brachten de avonden studerend door op hun kamer. Daardoor zat Jeroen regelmatig alleen in de woonkamer, op zoek naar iets omhanden. Hij besloot zijn tijd te vullen met schilderen, al lag dat al behoorlijk lang achter hem. "Van mijn schooltijd geleden", vertelt hij er zelf over. Het enthousiasme was er meteen, maar de inspiratie liet aanvankelijk op zich wachten. Elke poging om zelf een compositie te bedenken resulteerde in iets dat hij zelf omschrijft als een kindertekening. Briljant was het allerminst, erkent hij met een lach.

De straat als onbewuste kunstenaar

De echte doorbraak kwam tijdens een avondwandeling in de buurt. Jeroen keek naar beneden, naar het asfalt onder zijn voeten, en zag plots wat hij nooit eerder had opgemerkt. In een scheur liep een gezicht. In een vlek dook een dier op. Het waren geen vage associaties, het waren duidelijke vormen die de straat zonder enige bedoeling had gecreëerd, gedurende jaren van weer, gebruik en slijtage. Hij haalde zijn gsm boven en maakte foto's.

Thuis zette hij die beelden om naar schilderijen en het resultaat verraste hem zelf. Een buur die langskwam, merkte op dat het werk sterk deed denken aan de stijl van Karel Appel, de Nederlandse meester van de expressieve, instinctieve schilderkunst die Jeroen al zijn hele leven bewondert. Dat was een soort bevestiging. Sindsdien trekt hij regelmatig door Muizen en omgeving, altijd met de blik gericht op de grond, altijd op zoek naar het volgende werk dat de straat al voor hem heeft getekend. "Ik hoef niks te verzinnen", zegt hij. "De straat heeft het al getekend."

Opvallend is hoe die aanpak naadloos aansluit bij de filosofie van de CoBrA-kunstenaars die hij zo bewondert. Die streefden ook naar kunst die niet berekend of beredeneerd was, maar direct en rauw uit de werkelijkheid opwelde. Jeroen doet het gewoon letterlijk: hij rapt het ruwe materiaal op van het trottoir en geeft het kleur.

Muizen als onuitputtelijke inspiratiebron

De schilderijen die intussen zijn ontstaan, zijn bijna allemaal geïnspireerd door mankementjes in en rond Muizen zelf. Dat geeft het werk een bijzondere lokale dimensie. De scheuren en vlekken die Jeroen vastlegt zijn niet ergens ver weg gezocht, ze bevinden zich in de straten waar zijn buren dagelijks wandelen, fietsen en rijden, zonder er ooit bij stil te staan.

Bovendien nodigt Jeroen zijn bezoekers uitdrukkelijk uit om dat te veranderen. Hij wil dat mensen na zijn expo voortaan met andere ogen naar hun eigen trottoir kijken. Onder onze voeten gaat, zo stelt hij, een verborgen wereld van toevallige kunst schuil die er altijd al was, maar die we simpelweg niet zagen omdat we er nooit voor kozen om te kijken.

De Wayenborg Kunst Expo vindt plaats op zondag 30 augustus in de Wayenborgstraat 26 in Mechelen. Bezoekers zijn er gratis welkom tussen 14 en 18 uur om de werken van dichtbij te bekijken en zelf te oordelen of ze in de schilderijen zien wat Jeroen in het asfalt zag. Tegelijk is het een uitgelezen kans om kennis te maken met een kunstenaar die bewijst dat inspiratie soms gewoon een kwestie is van op de juiste manier naar de grond kijken.

Ondertussen gaat Jeroen gewoon verder met wandelen, fotograferen en schilderen. Zijn buurt heeft nog genoeg scheuren te bieden, en hij is lang niet uitgeschilderd.