“Dit was mijn lichtpunt in een moeilijke periode”: vrijwilligers Ellen (22) en Sander (23) vonden de liefde op Tomorrowland

"Dit was mijn lichtpunt in een moeilijke periode": vrijwilligers Ellen (22) en Sander (23) vonden de liefde op Tomorrowland

Voor de 22-jarige Ellen Johannes uit Mechelen is Tomorrowland geen festival zoals een ander. Het is de plek waar ze haar grote liefde ontmoette, waar ze tatoeages aan wijdde en waar ze elk jaar opnieuw als vrijwilliger staat te blinken, zelfs als chauffeurs met bier gooien of rücksichtslos doorrijden terwijl ze dat niet mogen.

Samen met haar vriend Sander Jannes (23) staat Ellen deze week opnieuw klaar op De Schorre in Boom, waar Tomorrowland straks voor de zoveelste keer zijn deuren opent voor honderdduizenden muziekliefhebbers. Voor de buitenwereld is het misschien het grootste elektronische muziekfestival ter wereld. Voor dit jonge Mechelse koppel is het iets veel persoonlijkers. Het is, in de woorden van Ellen zelf, het lichtpunt dat haar door een van de zwaarste periodes van haar leven heeft geloodst.

Van livestream tot festivalterrein

Ellens liefde voor Tomorrowland begon al vroeg. Vanaf haar veertiende volgde ze het festival nauwgezet via de livestream, vanuit haar slaapkamer, terwijl leeftijdsgenoten misschien al op de wei stonden te dansen. Ze droomde ervan om er ooit zelf bij te zijn, om die sfeer niet via een scherm maar met haar eigen ogen te beleven. Twee jaar geleden werd die droom werkelijkheid, en meteen op een bijzondere manier. Ze kreeg niet alleen de kans om het festival te bezoeken, maar ook om er als vrijwilliger aan mee te werken. Voor iemand die Tomorrowland al jaren op afstand had gevolgd, was dat een overweldigende ervaring.

Het was tijdens die eerste editie als vrijwilliger dat ze Sander ontmoette. Hij groeide op vlak bij De Schorre en was op dat moment al vijf jaar een vertrouwd gezicht achter de schermen van het festival. Ellen stapte gewoon op hem af, zo gaat het verhaal. Ze zag hem staan bij een groepje vrienden en vroeg of het ook hun eerste keer was. Het antwoord verraadde meteen het verschil in ervaring, maar dat weerhield haar er niet van om het gesprek verder aan te knopen. Intussen zijn ze bijna twee jaar samen.

Drankjes én bier over de kop

De vrijwilligersrol die Ellen en Sander opnemen, is concreet en soms veeleisend. Op donderdag zijn ze actief op camping DreamVille, waar ze festivalgangers begeleiden bij het inscannen van hun polsbandje bij het betreden of verlaten van de camping. Dat klinkt eenvoudig, maar vraagt heel wat geduld en organisatietalent wanneer duizenden mensen tegelijk door de poorten willen. Vrijdag, zaterdag en zondag verschuift hun taak naar de omgeving van het festivalterrein zelf, waar ze de doorgangsbewijzen controleren van voertuigen die de buurt van De Schorre willen inrijden.

Buurtbewoners die het terrein betreden, hebben daarvoor de juiste bewonerskaart nodig. Niet iedereen is daarvan op de hoogte, en dat leidt soms tot verhitte situaties. "De meeste mensen reageren heel vriendelijk", zeggen Ellen en Sander. Sommige bewoners brengen de vrijwilligers uit eigen beweging frisdrank of snacks, een gebaar dat op zo'n drukke festivaldag bijzonder gewaardeerd wordt. Maar de realiteit is soms ook minder aangenaam. Gefrustreerde chauffeurs die hun ongeduld niet kunnen bedwingen, hebben het koppel al bier over de kop gegooid. En sommigen rijden gewoon door, zonder zich iets aan te trekken van de regels, waarna de politie moet tussenkomen. Toch laten Ellen en Sander zich daardoor niet ontmoedigen. Ze komen elk jaar terug, en dat zegt genoeg.

Een editie die ze nooit zullen vergeten

Bovendien blijft vrijwilligerswerk niet het enige wat ze aan Tomorrowland beleven. Voor en na hun shifts trekken ze samen het festivalterrein op, en tijdens het tweede weekend krijgen ze zelfs een volledige vrije festivaldag cadeau. Voor Ellen is die zaterdag elk jaar opnieuw een hoogtepunt. Meer nog dan voor Sander, die opgroeide in de schaduw van De Schorre en het festival van jongs af aan kende, betekent die dag voor haar iets uitzonderlijks.

Opvallend genoeg was het juist de meest bewogen editie die haar het diepst raakte. Vorig jaar ging het hoofdpodium tijdens het festival in vlammen op, een moment dat door duizenden aanwezigen als een schok werd ervaren. Ook Ellen ontsnapte er niet aan. Ze viel op de grond en barstte in tranen uit. Het was een emotionele klap, midden in een periode die voor haar toch al zwaar was. Ondertussen kijkt ze er met gemengde gevoelens op terug, maar ze is duidelijk over wat het betekende. "Ik heb die editie misschien nog wel het hardst gevoeld", zegt ze. Het festival was haar lichtpunt, ook toen alles rondom haar even donker leek.

Tomorrowland staat inmiddels ook letterlijk in haar huid gegrift. Ellen draagt twee tatoeages als eerbetoon aan het festival dat haar leven veranderde. Het is een statement dat weinig toelichting nodig heeft voor wie haar verhaal kent.

Tomorrowland als thuishaven

De vraag is wat Tomorrowland voor Mechelen en omgeving betekent, elk jaar opnieuw. Het festival trekt niet alleen internationale bezoekers naar de regio, het inspireert ook jonge mensen uit de buurt om zich actief te engageren als vrijwilliger, om vriendschappen te sluiten en, zoals bij Ellen en Sander, soms zelfs om de liefde van hun leven te vinden. Tegelijk brengt het ook uitdagingen mee voor buurtbewoners en lokale vrijwilligers die de verkeersstromen in goede banen moeten leiden.

Voor Ellen en Sander begint Tomorrowland 2026 deze week opnieuw. Ze staan er klaar, polsbandje in de aanslag, ogen op de horizon. De kans is groot dat ergens in de menigte dit weekend opnieuw iemand rondloopt die voor het eerst via een livestream durfde te dromen, en die nu eindelijk zelf op het terrein staat. Wie weet wat er nog allemaal kan beginnen op De Schorre.